طرح وبيان مساله :

با آغاز مدرنيسم كاربردي هاي شاعرانه و سمبليك نور جاي خور را به استفاده از رفتار هاي لفظي تر نور و معماري داد.عنصر صنعتي سازي با حضور مصالح جديد راهكار هاي معماران را در توصيف زمان خود از طريق معماري تغير داد.در صد سال اخير پيشرفت منابع الكترونيكي بيشترين تاثير را در نور و طراح معماري گذاشت.نور اكنون مي تواند در هر جايي داخل يا خارج قرار گيرد.ارزش هاي تاريكي و نور به طور كامل بر عكس شده است.آن گونه كه در طول روز توسط مصالح جامد ديوا ر محو گشته و به تاريكي مي گرايد ودر حالي كه تاريكي ايجاد شده  در خلال روز به خاطر روشنايي الكتريكي داخل و توسط ديواره هاي شيشه اي به وصورت پپرده از نور در امده است.

اگر چه ارزش ها ي استعاري و معنوي نور در سده اخير بسيار كاهش يافته است ولي با نزديك تر شدن هزاره جديد مي بينيم كه چگونه معماران از نورو سايه در طراحي پر معني و جوهري معماري بهره مي گيرندو با يك اگاهي برتر و فهم قوي از تاريخ نور در معماري بازيابي اين عنصررا به عنوان ابزاري رسا امكان  پذير مي سازد